عادت‌کرده‌اَم‌هنگامی‌ که‌با تو حرف‌می‌زنم‌به‌کارهایم‌برسم‌! همیشه‌به‌تو گفته‌اَم‌فرصت‌کم‌ است‌!گفته‌اَم‌برای‌نوشتن‌ِ چیزهایی‌که‌در سَرَم‌رژه‌می‌روند، عمرِ نوح‌هم‌ کوتاه‌است‌،
امّا حالا تمام‌ِ کارهای‌ناتمام‌را گُذاشته‌اَم‌کنار تافقط‌به‌تو فکر کنم‌ُ برای‌تو بنویسم‌!
به‌معیارِ نگاه‌ِ تو می‌نویسم‌، نفس‌می‌کشم‌، زنده‌گی‌می‌کنم‌... وَ این‌بَرده‌گی‌نیست‌، دِل‌ْبسته‌گی‌ست‌...

من‌برایت‌ همه‌گیرترین‌ترانه‌ها را خواهم‌ساخت‌، زیباترین‌شعرها را خواهم‌نوشت‌، قشنگ‌تَرین‌جمله‌ها را خواهم‌گُفت‌!
دراین‌عصر هم‌می‌شود عاشقانه‌زنده‌گی‌ کرد! این‌حرف‌را به‌تو ثابت‌خواهم‌کرد!
آن‌قدر دِلم‌به‌بودن‌ِ با تو روشن‌است‌که‌دارم‌فردایمان‌را برایت‌ در این‌نامه‌ها ثبت‌می‌کنم‌! روزهای‌خوشی‌در پیش‌داریم‌! روزهایی‌که‌از نقّاشی‌های‌تو وُنوشته‌های‌من‌سَرشار می‌شوند!

تو رنگین‌کمانی‌ هستی‌که‌از پَس‌ِ باران‌ِ گریه‌های‌من‌قَد کشیده‌است‌!

می‌بینی‌! فاصله‌ی‌دست‌هامان‌شاعرتَرَم‌کرده‌، ولی‌آخر مگر می‌شود با تو به‌زبانی‌جُز به‌زبان‌ِ شعر سخن‌گفت‌؟

هر سخنی‌شعر است‌، وقتی‌تومخاطب‌ِ آن‌باشی‌!
دوستت‌می‌دارم‌ ! تصویرگرِ رؤیاها وُ آرزوهای‌ناب ...
دوستت‌می‌دارم‌ ! مالک‌ِ مهربان‌ترین‌ نگاه‌ِ جهان‌ ...  

‌ من‌ُ تو دو ستاره‌ی‌دنباله‌داریم‌که‌عبورشان‌ بر چهره‌ی‌سیاه‌ِ شب‌، خطی‌ گُستاخ‌ می‌کشد!

                           میتــــــــوانم ســــر به هــــوایت باشــــــــم ......